Eh.

In de afgelopen week zette iemand mij aan het denken over hoe ik hem hielp bij het maken van een beslissen. Ik hielp hem bij het maken van een keuze voor een opleiding die bepalend is voor zijn toekomst. Daarbij heb ik alternatieve opleidingen aangedragen, hem geholpen om te identificeren wat voor hem belangrijk is en hoe hij die opleidingen kan beoordelen. We hebben websites bekeken, brochures gelezen, gediscussieerd. Eén opleiding stond al een tijdje bij hem op nummer één, een andere was definitief afgevallen. We waren goed bezig, dacht ik, voor het maken van zo’n belangrijke beslissing.

Tot vorige week, toen hij verzuchte: “…maar waarom moet ik dit allemaal doen? Die ene vind ik gewoon goed genoeg”. Ik had geen goed antwoord. ’s Avonds bedacht ik dat ik onvoldoende hem aan het helpen was om een beslissing te nemen en vooral mijn manieren van beslissen aan hem opdrong.

Hoe gaat het bij u?

Hoe vaak helpt u uw personeelsleden met het maken van beslissingen over een verandering in hun werk? Bent u dan vooral aan het ‘zenden’, zoals ik deed, of heeft u een goede balans tussen ‘zenden en ontvangen’? De valkuil is groot om alleen te zenden, nietwaar? Maar daarmee overtuig je zelden de ander. Denk maar aan een verkoper die alleen maar verteld hoe goed het product wel niet is.

De persoon in mijn voorbeeld is mijn zoontje van tien en het ging over de keuze van middelbare school. Maar ik maak vast niet alleen thuis deze vergissing. Ik wens u veel ‘ontvangen’!